Sinema Blogu

Bonnie and Clyde

Yönetmen:

Arthur Penn

Senaryo :

David Newman, Robert Benton

Müzik:

Charles Strouse

Görüntü yönetmeni:

Burnett Guffey

Tür:

Biyografi, Suç, Dram, Romantik

Yapım:

ABD 1967 112 dakika (Renkli)

Dil:

İngilizce

Fil Adam

Doktor Frederick Treves, 1880′lerin kasvetli Londrası’ndaki bi gezici sirkte fil adam lakaplı, çirkin ve son derece anormal bir görüntüsü olan John Merrick’e rastlar. Zalim bir adam olan sirk müdürü Bytes, annesi Merrick’e hamileyken bir filin saldırısına uğradığını anlatmaktadır. Dr. Treves, Merrick’in hastaneye yatırılmasını sağlar. Dr. Treves bir süre sonra pek zeki olmayan Merrick’in korkunç görüntüsünün altında son derece duyarlı ve insancıl birinin olduğunu anlar. Hastanede ilk başta ondan korkan hemşireler de Merrick’e alışacaktır. Talihsiz adamın görünüşüne neden olanın ‘ multiple neurofibromatosis’ isimli nörolojik bir hastalık olduğu anlaşılır. Hastane yaşamı da kolay geçmemektedir. Gece bekçisi bilet keserek fil adamı sergilemeye ve üzerinden para kazanmaya baslar. Bu arada Bytes tekrar ortaya çıkar, onu kaçırır ve kıta avrupasına getirerek onu eski kötü günlere döndürür. Merrick’in tek umudu kaçarak İngiltere’ye dönmektir.

Kızgın Boğa

“Sinema tarihinin en iyi spor filmi” ünvanını sonuna kadar hakeden bir başyapıt “Öfkeli Boğa”. Jake La Motta’nın otobiyografik romanından uyarlanan filmde başarılı ama fazlasıyla asabi olan La Motta’nın (Robert De Niro) hızlı yükselişi ve düşüşü anlatılıyor. Jake’in kardeşi Joey (Joe Pesci), Jake’i devamlı uyarsa da Jake’in öfkesi ve kıskançlığıyla başa çıkamıyor.

Martin Scorsese - Robert De Niro ortaklığının en başarılı örneklerinden biri olan “Öfkeli Boğa”, özellikle oldukça gerçekçi çekilmiş vahşi boks sahneleri yüzünden boks federasyonu yüzünden kınanmıştı..

Chaplin

Yönetmen:

Richard Attenborough

Senaryo :

David Robinson, Charles Chaplin

Görüntü yönetmeni:

Sven Nykvist

Müzik:

John Barry

Tür:

Biyografi, Dram

Yapım:

İngiltere, ABD, İtalya, Fransa 1992 (Renkli)

Dil:

İngilizce

Cesur Yürek

Mel Gibson’un, gösterime girdiği 1995 yılında büyük ilgi toplayan ve 1996 Oscar ödüllerinin gözdesi olan filmi “Cesur Yürek”, 13.yüzyılda İskoçya topraklarındaki bağımsızlık mücadelesini anlatıyor. William Wallace (Mel Gibson), babasını İngilizlerle mücadelede kaybetmiş, amcası tarafından yetiştirilen ve ülkesindeki toplumsal sorunlarla yoğrulan bir asi. Kral Edward (Patrick McGoohan) tarafından yeni evlenmiş gelinlerin bekaretlerinin İngiliz askerleri tarafından bozulmasını öngören bir emrin açıklanması, zaten yüzyıllardır sömürülmüş ve ezilmiş bir halk olan İskoçyalıları harakete geçiriyor. Sevgilisi Murron’un (Catherine McCormack) İngilizler tarafından katledilişi üzerine büyük bir nefretle intikam alan Wallace’ın bireysel mücadelesi genişliyor ve İskoç halkı ayaklanıyor. Bu görkemli epik filmde ünlü Fransız oyuncu Sophie Marceau da Prenses Isabelle rolünde karşımıza çıkıyor.

Cesur Yürek

Mel Gibson’un, gösterime girdiği 1995 yılında büyük ilgi toplayan ve 1996 Oscar ödüllerinin gözdesi olan filmi “Cesur Yürek”, 13.yüzyılda İskoçya topraklarındaki bağımsızlık mücadelesini anlatıyor. William Wallace (Mel Gibson), babasını İngilizlerle mücadelede kaybetmiş, amcası tarafından yetiştirilen ve ülkesindeki toplumsal sorunlarla yoğrulan bir asi. Kral Edward (Patrick McGoohan) tarafından yeni evlenmiş gelinlerin bekaretlerinin İngiliz askerleri tarafından bozulmasını öngören bir emrin açıklanması, zaten yüzyıllardır sömürülmüş ve ezilmiş bir halk olan İskoçyalıları harakete geçiriyor. Sevgilisi Murron’un (Catherine McCormack) İngilizler tarafından katledilişi üzerine büyük bir nefretle intikam alan Wallace’ın bireysel mücadelesi genişliyor ve İskoç halkı ayaklanıyor. Bu görkemli epik filmde ünlü Fransız oyuncu Sophie Marceau da Prenses Isabelle rolünde karşımıza çıkıyor.

Kırmızı, Beyaz ve Blues,

Yönetmen Mike Figgis, Van Morrison, Eric Clapton, Jeff Beck ve Tom Jones gibi müzisyenlere katılıp onlarla beraber çalıyor ve 60′lı yılların başında blues sound’unu Amerika’ya yeniden tanıtan İngiliz istilası hakkında konuşuyor… 1960 larda, İngiltere coşkulu bir toplumsal devrimin mekânıydı. Londra, Liverpool, Birmingham, Manchester ve Newcastle’ın her birinin kendi müzik piyasası vardı. Savaş sonrasının geleneksel caz ve folku yeniden canlandırma hareketleri, bu ortamı yeni bir tür blues müziği için son derece verimli hale getirdi: tamamen ABD nin hakiki karaderili blues undan etkilenmiş bir müzikti bu. Mike Figgis’in filmi, bu coşkulu dönemin şartlarını inceliyor… Avrupalılar arasında bu karaderili müziğine yönelik niçin böylesine bir heyecan olduğu ilgimi çekiyor. Bu amaçla bu müzisyenlerden oluşan bir grup toparladım ve bu grubu bazı daha genç yeteneklerle de destekledim. Umarım bunun sonucunda ortaya çıkan, bazı blues standartlarının icra edildiği kayıtlar ve onu takip eden tartışmalar, niye belli bir zamanda blues’un kendi ülkesi dışında yeniden yorumlanıp, evrensel bir biçimde kabul gören yeni bir biçimle ortaya çıktığı konusuna biraz olsun ışık tutar.

Babalar ve Oğulları

Yönetmen Marc Levin, hip-hop un efsane ismi (Public Enemy üyesi) Chuck D ve (Leonard Chess’in oğlu ve Chess Plak Şirketi’nin mirasının varisi) Marshall Chess le birlikte, Chicago Blues un altın çağını araştırmak için Chicago ya uzanıyor. Bir nesli daha blues a döndürme çabası içinde, emektar blues cuları günümüz hip-hop müzisyenleriyle biraraya getirmeyi hedefleyen bir albüm için işbirliği yapıyorlar. Filmde Howlin Wolf, Muddy Waters ve Paul Butterfield Blues Band in şimdiye kadar yayınlanmamış arşiv görüntülerinin yanında, Koko Taylor, Otis Rush, Magic Slim, Ike Turner, ve Sam Lay den özgün performanslar da yer alıyor… Biz Chicago Blues Festivali nde Sam Lay ve grubunu çekerken, Muddy Waters klasiği I Got My Mojo Workin i çalıyorlardı. Gözlerimi kapatıp 15 yaşımda arkadaşımın bodrumunda takılırken, Paul Butterfield Blues Band’i ilk dinlediğim âna döndüm. O gün hayatım değişmişti ve 35 yıl sonra, o müzik hâlâ ruhumu sarsıyor. Bu filmle yakalamaya çalıştığım his, işte o gün o bodrumda duyduğum histir.

Şeytanın Ateşiyle Isınmak

Yönetmen Charles Burnett, 1950′lerde Mississippi de küçük bir çocuğun ailesiyle karşı karşıya gelerek çatışması ve gospel’in semavi nağmeleri ile blues’un şeytani inlemeleri arasındaki kuşaklararası gerilim üzerine bir öykü anlatıyor. Film, Son House ve Ma Rainey’nin tarihi klipleri ile (serinin yegâne Afrikalı-Amerikalı yönetmeni) Burnett’in çocukluğunda Los Angeles tan Mississippi ye yaptığı yolcuğun ardından, iflah olmaz bir blues-sever olan amcasının yanında geçirdiği günlerden esinlenmiş dramatik sahnelerin cazip bir harmanı… Blues sound u kanıksadığım çevremin ayrılmaz bir parçasıydı. Ancak, yıllar geçtikçe, blues yavaş yavaş insanlık hali üzerine kafa yormamızı sağlayan esaslı bir tasvir, mizah, ironi ve sezgi kaynağı haline geldi. Blues üzerine, sadece onun doğasını ve içeriğini yansıtmakla kalmayan, biçimin kendisini de çağrıştıran bir öyküyü öteden beri yapmak istemişimdir. Kısaca, insana blues izlenimini veren bir öyküyü.

Memphis’e Giden Yol

Yönetmen Richard Pearce, yeni bir blues tarzını ortaya çıkaran kente saygılarını sunan filminde, blues efsanesi B.B. King’in müzikal destanının izlerini sürüyor. Pearce’ın Memphis’e saygı duruşu, B.B. King, Bobby Rush, Rosco Gordon ve Ike Turner’a ait özgün performanslarla Howlin Wolf ve Rufus Thomas’ın arşiv görüntülerini içeriyor… BLUES, gerçekten yerli olan son Amerikan sanat biçimlerinden birini, kendisinden türeyen rock and roll kuşağı tarafından olduğu gibi yutulmadan önce anmak için bir fırsat. Umarım çok geç olmadan yakalarsınız.